از نوعِ بودن خودم تهوع شدیدی گرفتهام. این نحوهی بودن همهاش نبودن و تحلیل رفتن در غیاب است. نیستم. بهکل «وجودی» ندارم. جایی تعریف نشدهام. خالی از هویتام. ماندنام پوچ است. پنهانم. در مرز فراموشی و یاد، در سایهروشن. خستهام از این شکل وجودداشتن. چه باید بکنم؟ به آدمهای حقیقی، به حضور نیازمندم. این نیاز تهوعام را تشدید میکند.